Herkaderen

Afgelopen week ben ik aan mijn oog geopereerd.
Niets ernstigs, maar het moest wel even gebeuren.

Ik merkte dat mijn kinderen het spannend vonden.
En ook een beetje gek… mama met een verband voor haar oog.

Tot mijn zoontje me aankeek en zei:
“Je lijkt wel een piraat.” 

Even later kwam hij terug met een zwaard:
“Zo mama… nu moet je nog ‘wrrrrr’ zeggen!”

En daar zat ik dan… en ik deed mee.

Van spannend… naar speels.
Van ongemak… naar lachen.

Zo mooi om te zien hoe kinderen als vanzelf kunnen ombuigen en herkaderen.

 En dat zette mij aan het denken:
Hoe vaak blijven wij als volwassenen hangen in één verhaal?

Terwijl er altijd een andere manier van kijken is.

Dus ik ben benieuwd…
Hoe herkader jij op momenten dat iets spannend of ongemakkelijk voelt?