Een winterwandeling
Een winterwandeling
Gisteren maakte ik met mijn kinderen een wandeling in de sneeuw. Mijn zoontje zat op de slee en mijn dochter liep naast me mee. Het was zo’n eenvoudige middag die achteraf meer indruk maakte dan ik vooraf had verwacht.
De sneeuw kraakte onder onze voeten. Dat typische geluid dat alleen bij verse sneeuw hoort. De zon stond laag boven de huizen en gaf een bijzonder licht. Niet fel, maar zacht. Het leek alsof de scherpe randen uit het beeld waren gehaald, terwijl alles juist duidelijk zichtbaar bleef. Het geheel had iets schilderachtigs, al voelde het vooral gewoon prettig om naar te kijken. In mijn hoofd maakte ik er een foto van.
Wat me opviel, was hoe rustig alles klonk. Geluiden werden gedempt door de sneeuw. Mensen praatten zachter, voetstappen klonken minder hard en het leek alsof alles net iets langzamer ging. Dat gaf een kalm gevoel.
Ik merkte dat ik er blij van werd. Niet op een uitbundige manier, maar rustig en tevreden. Het verbaasde me hoe intens zo’n moment kan zijn op een plek waar ik al zo vaak heb gelopen. De omgeving was niet nieuw, maar door het andere licht, de kleuren en het geluid voelde het toch anders.
Het liet me zien hoe weinig er soms nodig is om iets bekends in je hoofd te kunnen veranderen. Niet door iets groots, maar door omstandigheden die het gewone even net anders maken zoals het beeld en het geluid. Gisteren was dat de sneeuw, het licht en het gedempte geluid en dat was genoeg.
